"माओवादीको पर्दाफास भो", उसले मलाई साविकको भन्दा यौटा अर्कै अनौठो उत्साहका साथ सुनाइ रहेको थियो। म अफिसबाट गलित भएर फर्केको थिएँ, जवाफ केहि पनि दिइँन। "इमेज एफ.एम सुन्नुस, तपाई को दिमाग झन् के हुन्छ के" । म एफ.एम बाट टाढिन खोज्दै थिएँ, मैले अफिसमा नै हेरिसकेको भिडियोको एक्कासी आउने बित्तिकैको सिफारिसले मलाई केहि झनक्क नबनाएको होइन। तर, त्यो भन्दा बढि, मलाई लाग्दैथ्यो उ ममाथि व्यङ्गय गर्दैछ ... सायद।

"हैन मैले जवाफ/प्रतिकृया के दिउँ, र दिउँ पनि कसलाई र किन दिउँ ?" म आँफै किंकर्त्वयविमुढ छु। जे सार्वजनिक नहुनु थियो,त्यो त भयो (जताबाट सोचेपनि सायद त्यो सार्वजनिक नहुनु पर्ने थियो, मलाई त त्यस्तै लाग्छ)। जनतामा भ्रम र अविश्वासको जालो, पार्टीभित्र गद्दारीको आगो, प्रतिद्वन्दी राजनीतिक पार्टीलाई वीउ, जनसेनालाई र राष्ट्रिय सेनामा बढ्दो दुरीको अझै वृद्दि, यी सबै कारणले मलाई लाग्छ, त्यो भिडियो सार्वजनिक नहुनुपर्ने थियो, तर त्यो भयो। यसलाई छोडौ। यहाँ भन्दा बढी लेखें भनेँ अरु जवाफ तयार पारेर राख्नुपर्छ, तर म त हाम्रो प्रधानमन्त्री प्रचण्ड जस्तो "आशुजवाफी" त छैन नि।
...

उसले मलाई उत्साहका साथ सुनाएको त्यो समाचार, त्यहि दिनदेखि नै पार्टीहरु बिचमा सुरुभएको सत्ता समिकरणको जोड घटाउ, सहमति, सहकार्य, सिफारिस आदिमा देखिएको देखावटी प्रवृत्ति, यो सबैले वास्तवमैं यौटा कुरा सोच्न वाध्य बनायो, "आखिर के रैछ त पोलिटिक्स?"।
...
इतिहासको कालखण्डमा चुनिने समयहरु मध्येको एक। १२ वर्षको जनयुद्ध, १३२४६, ज्ञानेन्द्रको कु, एतिहासिक जनआन्दोलन, सत्ताच्यूत ज्ञानेन्द्र, ऐतिहासिक संविधानसभाको चुनाव, गणतन्त्रको स्थापना। यि सबैसंग गाँसिएको सबैभन्दा प्रमुख नाम हो "नेकपा माओवादी (अहिलेको एकिकृत नेकपा माओवादी)"। यो मार्गतय गरेर आएको र १२ वर्षसम्म बर्बर त्रास, र भयको जीवन बाँचिरहेको नेपाली जनताले पाएको अहिलेको यो राहतको कारक/निराकरक को नाम पनि त्यहि "माओवादी" नै हो।

अझ सिधा कुरा गर्ने हो भने, नेपाली जनताले ऐतिहासिक संविधानसभाको चुनाव सबैभन्दा ठूलो पार्टी बनाएको माओवादीसंग अर्को राजनैतिक पार्टीले प्रतिद्वन्दीको मात्र स्थान दिने हो। अन्य दलका कार्यकर्ताले पनि प्रतिद्वन्दी कार्यकर्ताको मात्र हैसियतमा राख्ने हो। तपाई जनता हुनुहुन्छ। तपाईको अभिमतको पार्टी माओवादी इतरको पार्टी हो। यसको मतलब तपाई उसको पर्दाफास हुँदा अब मलाई उत्साहका साथ व्यङ्ग्य गर्नुहुन्छ! यहि विषयले नै मलाई निराश बनायो। म थकथक मान्न थालेँ आफ्नै स्वजन, आफ्नै देशका जनतासँग। आँफू बाहेकको अर्को स्वजाति, यहि देशको अर्को आम नेपालीको मर्ममा प्रहार हुँदा, उसको विश्वासमा धोका हुँदा, प्रतिद्वन्दी दल नै सहि, तर सबैभन्दा ठूलो पार्टीको अविश्वाषी छवि सार्वजनिक हुँदा, यहाँ तपाईँमा हुनु पर्ने भनेको के मप्रति को व्यङ्ग्य मात्र हो?

...

म भयभित भएँ, आफ्नै देशवासीको बौद्धिक भविष्य प्रति। म लाचार भएँ तिनै आम नेपाली जसका नाउँमा रहेको मेरो विश्वास म फलाक्दै हिँड्ने गर्दथेँ। "म विश्वस्त छु मेरोनेपालमा, म अनि मेरो आम नेपालीमा .... ", किन तपाई मित्र आम नेपाली हुनुहुन्न?

...

देश र जनताको संवेदना गाँसिएको सबैभन्दा ठूलो विषय भनेको नै त्यो देशको राजनीति र त्यो देशको अधिकार सम्पन्न नागरिक सरकार हो। तर तपाईहरु जो "आम" हुनुहुन्न, तपाईहरुको राजनैतिक दल जो "आम" छैन, तपाईको विचार जो "आम"लाई प्रिय, "आम"लाई समर्पित छैन, म र मेरो "आम" गलत रैछ, त्यो विश्वासमा।

...

जनता र तिनका विश्वास तपाईकालागि तपाईको उद्योग/व्यापारको लागि कच्चा पदार्थ रहेछन्। तपाई तिनलाई पुरै प्रशोधन गरेर "खै के खै के" बनाउनु हुँदोरहेछ। .... "साला! ठिक छ! पोलिटिक्स तपाईको विजनेसै भो। तपाई आफ्नो निकटतम प्रतिद्वन्दीको सँधै डाउनफलनै खोज्न थाल्नुस। त्यसैका लागि आफ्नो स्रोत परिचालन गर्नुस्।" यसमा म र मेरो "आम"लाई कुनै आपत्ति छैन। तर जुन सतह, जुन काँधमा तपाई उभिइरहनु भएको छ, त्यो सतह, त्यो काँध त यहि म र मेरो "आम" जनताको न हो। यसलाई किन तपाई चटनी बनाउन लागि पर्नुहुन्छ? महोदय, तपाईलाई तपाईको भविष्य, तपाईको अमेरिका, युरोपले बोलाइरहेको छ। जानुस...। म र मेरो "आम" खुशी हुँदै ग्रहण गर्नेछौँ तपाईहरु बेगर को मेरो मातृभूमी, मेरै मदरल्यान्ड। जहाँ हामीलाई तपाईहरुले गरे जस्तो विजिनेस गर्नु छैन।