हाम्रा पर्वहरूका आ-आफ्नै विशेषता छन् । तिनले बोक्ने अर्थ र तिनको प्रयोजन पनि उत्तिकै विशिष्ट हुन सक्छन् । चाडपर्वकै मौकामा मित्रता गाँसिन सक्छ, माया लगाइन सक्छ र विगतका मनमुटावलाई सेलाइन सकिन्छ । तर, मेलमिलाप र सद्भावका पर्वहरू विस्तारै फोहोरी हुँदैछन् । हामी देखीदेखी विकृतिहरूलाई नदेखेझैं गरिरहेछौँ, चुपचाप सहिरहेछौँ । एकाध व्यक्तिले पत्रपत्रिकामा लेख्नु, टिभीमा देखाउनु र रेडियोमा फलाक्नुले मात्रै केही हुँदैन ।

सन्दर्भ हो, फागुपूणिर्मा अथवा होली । होलीको दिनभन्दा दुई/तीन हप्ताअघिदेखि नै काठमाडौंको सडकमा छाउने आतंकको विगत चार वर्षदेखि सिकार भएकी छु म । काठमाडौंको होली विकृतिको चरम नमुना भएको छ । सदाचार, मेलमिलाप र एकताका लागि खेलिनुपर्ने पर्व यसरी विकृत भएको छ । होली रंगको पर्व हो । रंगहरू अनेकता र विविधताका प्रतीक हुन् । भिन्नभिन्न रंगले भिन्न अर्थ राख्छन् । होली पर्वलाई आधुनिक जीवनको सन्दर्भसँग जोड्न सकिन्छ । यतिखेर हाम्रो देश संघीयतामा प्रवेश गर्दैछ । संघीय मुलुक भन्नु र एउटै रंगदानीका भिन्नभिन्न रंग भन्नु उस्तै हो । रातो रंग प्रेम, बलिदान र ताजापनको प्रतीक हो । सेतो र नीलो शान्तिका प्रतीक हुन् भने हरियो प्रकृतिको प्रतीक हो । त्यस्तै, पहेँलो त्यागको प्रतीक हो र कालो विरोधको । सबै रंग मिलाउनुको अर्थ हो, अनेकतामा एकता । बहुरंग आपसमा दलेर या छ्यापेर खेलिने पर्व हो होली । रंग आपसमा दलेर खेलिने फागुमा कसले ल्यायो यो पानी फ्याक्ने आतंक ? प्लास्टिकका पोकामा जस्तो पायो त्यस्तो पानी भरेर सडकमा हिँडिरहेकाहरूलाई हान्ने यो पीडक संस्कार कहाँबाट आयो ? लोला आतंकको पहिलो सिकार महिला, खासगरी युवतीहरू हुने गर्छन् । होली आउनु दुई/तीन हप्ताअघि नै सडकमा स-साना बच्चादेखि युवक र युवतीका हातमा देखिने लोलाले चरम असभ्यता झल्काउँछ । पानीको हाहाकार भएका सहरहरूमा फोहोर, जुठो र अन्य रासायनिक पदार्थ मिसिएको पानीसमेत हालेर अर्कालाई छ्यापेर रमाउने, यो कुन शताब्दीको चेतना हो ? उपत्यकावासी र अन्य सहरवासीले तराईको सभ्य होलीबाट केही सिके कति जाती हुन्थ्यो ।

साभार - नयाँ पत्रिका
२०६५/११/२७ फागु पुर्णिमा