'हामीले दोष पन्छाउन र सराप्न अब राजा-महाराजा छैनन्, हामी आफैंले अब नेपाल नबनाए कसले बनाउँछ’ भन्ने प्रश्न गर्दै गणतन्त्र नेपालका प्रथम प्रधानमन्त्रीले देशवासीका नाममा गरिरहेको सम्बोधन सुन्दा उनका शब्दमा एउटा शासक वा नेताका भन्दा बढी जनगणका आमचासोका विषयले नै वाणी पाइरहेको धेरैले अनुभव गरेको हुनुपर्छ ।

प्रधानमन्त्रीका रूपमा स्वयं प्रचण्ड र उनको नेतृत्वको सरकारका काम र त्यसको गतिका बारेमा धेरैले धेरै प्रकारले टीकाटिप्पणी गरिरहेका वेला उनले जनताकै तहबाट समय, राजनीति, समाज र यसका अन्तर्विरोधमाथि प्रश्न उठाएका छन्, अनि जनतालाई आश्वस्त पार्नेभन्दा बढी जनतालाई नै प्रश्न सोध्ने हिम्मत गरेका छन् । देशका नाममा गरिएको दोस्रो सम्बोधनमा उनले एउटा शासकका रूपमा आदेश जारी गरेर जनतालाई केही गरिरहेको भ्रम छर्ने दुश्चेष्टा गर्नबाट आफूलाई बचाएका छन् । सायद, उनको सम्बोधनको सबैभन्दा शक्तिशाली पक्ष यही थियो ।

वर्तमान सरकार सामान्य अवस्थाको सरकार होइन र कुनै समयको जस्तो सामान्य कामचलाउ पनि होइन । यो त देशले इतिहासमा विरलै हुने ठूलो राजनीतिक परिघटनापछि धेरै जनताका आकांक्षालाई वाणी दिनका लागि गठन भएको सरकार हो । यस सरकारसँग यसका समर्थक र शुभेच्छुकका मात्र होइन, विरोधी र तटस्थ जनमतका समेत आफ्नै आशा र आशंका छन् । यस सरकारका सीमा छन्, तर यसले केही न केही मानेमा त्यस्ता सीमाको अतिक्रमण गरेको जनता हेर्न चाहन्छन् । संविधान निर्माणका काममा संविधानसभालाई सहयोय गर्नु र जनतालाई सकेसम्म राहतको अनुभूति दिलाउनु यस सरकारको दायित्व थियो ।

संविधानसभाको निर्वाचनपछि विकसित घटनाक्रममा सरकारको गठन जति जटिल बनाइएको थियो, त्यस्तो जटिलता निम्त्याउने जेजस्ता कारण थिए, ती अझै बलशाली भएका छन् । आइतबार मात्रै नेपाली कांग्रेसका सभापति तथा यसअगाडि एमाले नेता केपी ओली र माधव नेपालले व्यक्त गरेका विचारमा ती जटिलताको छनक मिल्छ । यस्तो वेला सरकारको नेतृत्व गरिरहेका प्रधानमन्त्रीले जनताका भाषामा आफूलाई व्यक्त गरेर जनसमर्थन बटुल्ने राम्रै प्रयास गरेका छन् । खालि उनका वाचा कति कार्यान्वयन हुनेछन्, त्यो हेर्न बाँकी नै छ ।

सम्पादकीय नयाँ पत्रिका - २०६५/माघ/१४